
Asfalt en rode aarde: hoe het wegennet van Oeganda veranderde
Routes die vijftien jaar geleden twee dagen kostten, zijn nu in één dag te rijden. Tegelijk zijn er stukken waar niets veranderd is, en juist die bepalen de planning.
Het grootste meer van Afrika telde ooit honderden vissoorten die nergens anders voorkwamen. Na de introductie van één roofvis in de jaren vijftig veranderde dat blijvend.
27 maart 2026
Het Victoriameer beslaat bijna 69 000 vierkante kilometer, ruim twee keer de oppervlakte van België. Het is het grootste meer van Afrika en na het Bovenmeer het grootste zoetwatermeer ter wereld. Oeganda deelt het met Kenia en Tanzania.
Ondanks de oppervlakte is het meer nergens dieper dan vierentachtig meter, met een gemiddelde van veertig. Dat maakt het gevoelig voor verandering: temperatuur, zuurstofgehalte en algengroei reageren snel.

Het meer stond bekend om zijn cichliden, kleurrijke baarsachtigen waarvan naar schatting vijfhonderd soorten uitsluitend hier voorkwamen. Ze waren ontstaan uit een handvol voorouders in een tijdsbestek dat evolutionair opvallend kort is, en gelden daarom als schoolvoorbeeld van soortvorming.
In de jaren vijftig werd de nijlbaars uitgezet om de visserij te versterken. De vis groeit tot twee meter en weegt tot tweehonderd kilo. Hij bleek een efficiënte jager op cichliden.
In de decennia daarna verdween een groot deel van de endemische soorten. Schattingen over hoeveel er precies zijn uitgestorven lopen uiteen, maar het gaat om honderden. Tegelijk ontstond een exportindustrie: gefileerde nijlbaars gaat naar Europa en het Midden-Oosten en is een van de belangrijkste uitvoerproducten van Oeganda.
Zwemmen wordt op de meeste plekken afgeraden vanwege bilharzia in stilstaand water. Wat wel kan: een boottocht bij zonsondergang, een bezoek aan een vissersdorp, of de oversteek naar Ngamba Island waar weesgeraakte chimpansees worden opgevangen.
Aan de westelijke inham ligt het Mabamba-moeras, waar vissers bezoekers in uitgeholde kano's naar de schoenbekooievaar varen. Dat toerisme is de reden dat het moeras niet ontgonnen wordt.

Routes die vijftien jaar geleden twee dagen kostten, zijn nu in één dag te rijden. Tegelijk zijn er stukken waar niets veranderd is, en juist die bepalen de planning.

Eén internationale luchthaven, één toegangsweg naar de hoofdstad en een reeks binnenlandse landingsbanen. Die drie feiten bepalen de vorm van vrijwel elk reisschema.

Een rolex is geen horloge maar een opgerolde chapati met omelet. De Oegandese keuken is stevig, plantaardig en overal aan de weg te koop.